Zaterdag trokken we naar Eernegem voor een wedstrijd met alles erop en eraan: zon, regen, veel strijd en vooral héél veel spanning.

Het werd een zeer fysieke wedstrijd, met enkele dingen die naar mijn mening niet thuishoren op een voetbalveld, en al zeker niet bij U13. Maar we gaan de match niet herbeleven en vooral onthouden wat onze meisjes hebben laten zien.

We komen 1-0 achter, maar blijven de hele wedstrijd werken voor elke bal. In de derde 20 minuten volgt dan de verdiende gelijkmaker én een schoolvoorbeeld van wat we woensdag op training hadden geoefend. Elena VMD zet zich sterk door op links, vindt Fay, die het overzicht bewaart en perfect aflegt voor Lize. Die werkt sterk af: 1-1!

Daarna wordt het zenuwslopend. Helaas viel diep in het slot, op een moment dat de wedstrijd volgens ons al afgelopen had moeten zijn, alsnog de 2-1. Na een duwfout. Heel zuur en absoluut geen verdiende nederlaag.

Maar wij onthouden vooral dit:

Fay speelde als enige middenvelder een heel sterke wedstrijd en bleef dit maar liefst 80 minuten volhouden. Lize was uitmuntend zowel voor doel als in de verdediging. Kaithlynn hield ons met enkele knappe reddingen en tussenkomsten meermaals recht.

Ook onze verdediging met Janne, Aurie, Elena VO, Lize en Juta stond als een huis. Mooi uitvoetballen wanneer het kon, secuur wegwerken wanneer het moest en desnoods gewoon over de zijlijn. Zoals het hoort.

En onze flankspelers? Misschien niet de grootste, maar o zo sterk! Gisèle, Nora en Elena mogen stuk voor stuk trots zijn op hun wedstrijd, zowel op de flank als vanuit de spits.

We verliezen de wedstrijd, maar zeker niet onze trots. Deze ploeg is blijven werken, blijven voetballen en blijven vechten voor elkaar. En dát is wat we meenemen naar de volgende.